Цел живот комарците ги доживуваме како нешто досадно што доаѓа со летото.

Ќе те касне, ќе се почешаш и продолжуваш понатаму.

Но кога прочитав дека годинава во Македонија веќе има десетици случаи на Западнонилска треска и дека има и починати, искрено, почнав малку поинаку да гледам на целата работа.

Не сакам да правам паника.

Не треба сега секој убод од комарец да го претвориме во причина за страв.

Но мислам дека понекогаш премногу лесно велиме:

„Ма, ништо не е.“

Имаме потопли лета.

Имаме периоди со многу комарци.

Имаме населби каде што стои вода со денови.

И потоа се чудиме кога ќе се појават болести за кои порано речиси и не сме размислувале.

Најмногу ме нервира што кај нас често реагираме дури кога проблемот ќе стане голем.

Тогаш бараме кој е виновен.

Општината.

Државата.

Комшијата.

Некој трет.

А можеби дел од решението е многу поедноставен.

Редовно прскање против комарци.

Чистење на местата каде што се собира вода.

Навремено информирање на луѓето.

И малку повеќе внимание од сите нас.

Не треба да живееме во страв.

Но не треба ни да се однесуваме како ништо да не може да ни се случи.

Понекогаш нешто толку мало како комарец е доволно да нè потсети дека здравјето не треба да го земаме здраво за готово.