Пред неколку дена повторно ја видов приказната за 20-годишниот Јован Костадинов од Виница, момчето кое спасило 21 живот во пожарот.

И искрено, една работа не ми излегува од глава.

Дваесет години.

На тие години повеќето од нас размислувавме за факултет, работа, пријатели, излегување и што ќе правиме следниот викенд.

А не дали ќе имаме храброст да влеземе таму од каде што сите други се обидуваат да излезат.

Лесно е денес на интернет да зборуваме што би направиле во некоја тешка ситуација.

„Јас би помогнал.“

„Јас би влегол.“

„Јас не би оставил никого.“

Но кога пред тебе навистина има оган, чад и паника, тогаш нема време за големи зборови.

Тогаш човекот покажува кој е.

Затоа мислам дека треба повеќе да зборуваме за вакви млади луѓе.

Не само по трагедија.

Постојано слушаме дека младите денес се неодговорни, дека живеат само на телефоните и дека не се како претходните генерации.

А потоа ќе се појави едно 20-годишно момче и ќе нè потсети колку неправедни можат да бидат тие генерализации.

Не знам што би направил јас во таков момент.

И токму затоа имам огромна почит кон некој што не морал да размислува.

Само помогнал.

Можеби храброста не значи дека човек не се плаши.

Можеби значи дека во еден момент туѓиот живот ти станува поважен од сопствениот страв.