Türkiye bugün çok önemli ve aynı zamanda çok hassas bir dönemeçten geçiyor.

Yıllardır bu ülkede insanlar terör haberleriyle uyandı. Anneler evlatlarını kaybetti, çocuklar babasız büyüdü, askerler hayatlarını verdi. Şimdi ise yıllardır devam eden bu çatışmanın sona ermesi için yeni bir kapı açılmaya çalışılıyor.

Elbette herkes barış ister. Kimse yeni cenazeler, yeni acılar görmek istemez. Fakat gerçek barış yalnızca silahların susması değildir.

Barış aynı zamanda toplumun vicdanında kabul görmelidir.

Bir anne yıllar sonra oğluna kavuşmayı umut ederken, başka bir anne kaybettiği oğlunun mezarının başında “Peki benim acım ne olacak?” diye sorabilir. İşte Türkiye’nin önündeki en zor mesele belki de tam olarak budur.

Devlet bir anlaşma yapabilir. Parlamento bir yasa çıkarabilir. Silahlı insanlar dağlardan inebilir.

Ama toplumun yaralarını iyileştirmek çok daha uzun sürer.

Bence önümüzdeki dönemde asıl başarı, kimin siyasi olarak kazandığıyla değil, Türkiye’nin yeni acılar yaşamadan bu süreci yönetip yönetemeyeceğiyle ölçülmeli.

Çünkü gerçek barış, bir tarafın zaferi değil, yeni annelerin ağlamadığı bir gelecek olmalıdır.