Afganistan’da Taliban’ın yeniden iktidara gelişinin üzerinden beş yıl geçti.

Beş yıl, bir ülkenin değişmesi için kısa bir süre değildir. Bugün Afganistan’a baktığımızda ise ortaya oldukça karmaşık bir tablo çıkıyor.

Uzun yıllar savaşın içinde yaşayan bazı Afganlar, artık sokakların daha güvenli olduğunu ve geçmişe kıyasla daha az çatışma yaşandığını söylüyor. Bu, savaşın ne demek olduğunu bilen bir toplum için küçümsenecek bir şey değildir.

Fakat güvenlik tek başına normal bir hayat anlamına gelmiyor.

Gençlerin işe ihtiyacı var. Ailelerin ekonomik geleceğe ihtiyacı var. Ve belki de en önemlisi, çocukların eğitime ihtiyacı var.

Bugün Afganistan’da milyonlarca kız çocuğunun ortaöğretime devam edememesi, ülkenin geleceği hakkında çok ciddi bir soru ortaya çıkarıyor.

Bir ülke sokaklarını güvenli hale getirebilir. Sınırlarını kontrol edebilir. Silah seslerini azaltabilir.

Ama gençlerinin önündeki kapıları kapatırsa, gerçekten geleceğini güvence altına almış olur mu?

Bence Afganistan’ın önündeki asıl sınav artık savaşı bitirmek değil, barış zamanında nasıl bir toplum kuracağını göstermektir.

Çünkü gerçek istikrar yalnızca bombaların patlamaması değildir.

Gerçek istikrar, bir gencin yarınından korkmaması ve bir çocuğun okul kapısının kendisine açık olduğunu bilmesidir.