Türkiye son günlerde belki de yıllardır konuştuğu en zor sorulardan biriyle karşı karşıya:

Bir toplum, kendisine yıllarca acı yaşatan bir dönemi nasıl kapatır?

Meclis’ten geçen yeni düzenleme, silah bırakan PKK mensuplarının bir bölümünün topluma yeniden kazandırılmasının önünü açıyor. Ama kağıt üzerinde alınan bir karar ile insanların kalbinde oluşan duygu her zaman aynı değildir.

Çünkü bu ülkede yıllarca terör nedeniyle evladını kaybeden anneler var.

Görev yaptığı dağlarda arkadaşlarını kaybeden askerler var.

Köyünü terk etmek zorunda kalan insanlar var.

Ve bütün bunların yanında artık çocuklarının aynı acıları yaşamamasını isteyen milyonlarca insan var.

İşte mesele tam burada zorlaşıyor.

Barış istiyorsak, bazen geçmişin ağır yüküyle yüzleşmek zorundayız. Fakat barış adına adalet duygusunu kaybedersek, başka bir yaranın açılma ihtimali de vardır.

Bence Türkiye’nin önündeki mesele “affedelim mi, affetmeyelim mi?” sorusundan çok daha büyüktür.

Asıl mesele, barışı kurarken adaleti nasıl koruyacağımızdır.

Çünkü devletler kanun çıkarabilir.

Silahlar bırakılabilir.

Savaşlar sona erebilir.

Ama insanların hafızası bir gecede değişmez.

Türkiye bu süreci başaracaksa yalnızca silahları susturmakla değil, yıllardır birbirinden uzaklaşmış insanların yeniden aynı geleceğe inanmasını sağlamakla başaracaktır.